Frekari sjálfsvorkunn

Mikið er nú erfitt að einbeita sér í próflestrinum. Eins og það hafi ekki verið nóg að taka þrjú próf fyrir jól, en að þurfa að taka tvö til viðbótar í janúar er nú ekki upplífgandi. Við vorum einmitt að ræða hvað það er nú auðvelt að víkja frá lestrinum. Það er aldrei hreinna í herberginu manns en þegar maður er í próflestri - þvottur og þrifnaður eru bara hreinasta skemmtun, og maður er jafnvel að hreinsa speglana, endurraða bókum og skjölum í hillunum og jafnvel að byrja á bloggsíðu ;) Einn okkar er nærri búinn að horfa aftur á alla þættina á tölvunni hans, og hinn er búinn að vera í samskiptum við alla sem hann hefur þekkt í gegnum tíðina, meira að segja að grafa upp gamla grunnskólavini.

En annars er hér mynd hluta af okkur fyrsta árs nemunum í Paintball síðastliðinn nóvember (nei, við mætum ekki ennþá vopnaðir í skólann). Sem dæmi um hlutföll nema í deildinni má hér sjá tvo Bandaríkjamenn, tvo Evrópubúa og fjóra Asíubúa (einn þeirra hefur þó búið í Bandaríkjunum nokkurn veginn allt sitt líf). Til að auðvelda skiptinguna er hinn Evrópubúinn lengst til hægri og heitir Georgios. Nafnið ætti strax að gefa til kynna hvaða söguríka suðræna landi hann kemur frá. Mér á hægri hönd er Raghu sem á hinar æðifögru myndir sem ég linka á, og fór jafnframt með okkur Georgios til Flórída og New York yfir hátíðirnar. Þess ber að geta að ég er vægast sagt vanfær Paintball iðkandi og þyrfti talsverða þjálfun til að bæta þar úr. Planið er hins vegar að reyna að endurtaka þennan viðburð sem fyrst, hugsanlega með vori því þá dregur úr sársaukanum við það að vera skotinn í hnakkann því kúlurnar eru í það minnsta ekki gaddfreðnar og óbrjótandi.


Til að grafa upp fleiri myndir frá síðasta misseri höfum við reynt að halda þeim sið að elda saman á föstudögum. Þar sem tölvunarfræðideildin hérna hálfpartinn eys í mann peningum er algengasta lífsmynstrið að fara út að borða tvisvar á dag, alla daga, kroppnum til lítillar skemmtunar. Þarna reynum höfum við reynt að vega upp á móti þessu með að hafa hollari mat en ella. Á myndinni má sjá Raghu, Georgios, mig og Bistru sem kemur frá Búlgaríu. Maturinn var ágætlega heppnaður, og það sama var uppi á teningnum í síðari kvöldverðum. Nú síðast (á Þorláksmessu) eldaði ég hangikjöt, sem foreldrar mínir voru svo elskulegir að senda mér fyrir jól, ofan í liðið (hér er nóg af grænmetisætum þannig að við þurftum að grafa lengra inn í deildina) sem lýstu því yfir að þetta væri besta lambakjöt sem þau hefðu smakkað. Kannski eins gott, maður hefur varla undan að pota litla Íslandinu að í öllum umræðum og gorta af hvað allt sé nú gott þar. Maður er eins og gangandi auglýsing, ætli ég fái þetta allt saman í bakið aftur einn daginn...