Haustpælingar

Jæja, það tókst. Í gær kl. 6 skilaði ég af mér grein fyrir ráðstefnu sem ég er búinn að vera að vinna að nótt og dag í nokkrar vikur. Grein sú heitir "Dr. Multicast" og fjallar um kerfi sem við smíðuðum til að leyfa kerfisstjórum (t.d. hjá Google eða Yahoo!) að nota svokallaða "IP Multicast" tækni innan vélasala án þess að þurfa að stressa sig yfir því hún muni koma þeim um koll. (Munið þið eftir því þegar Amazon datt niður í nokkra tíma rétt fyrir jól fyrir nokkrum árum? Jú - þetta var einmitt ástæðan). Síðan í mars höfum ég, Ken, Hussam (annars árs nemi frá Palestínu), Mahesh (Indverji sem var að klára námið) og Yoav, rannsakandi frá IBM í Ísrael, verið að hanna og smíða þetta kerfi og fengið svaka góðar viötökur. Ég hélt t.d. fyrirlestur um það á ráðstefnu hjá IBM Almaeden rétt fyrir utan New York, og aftur á Hotnets í Calgary í Kanada fyrr í vikunni. Stór fyrirtæki á borð við CISCO og eBay hafa sýnt þessu sérlega mikinn áhuga, svo kannski doktorsnámið manns hafi einhver áhrif eftir allt saman. Það er gaman þegar vel gengur.

Ég er loksins farinn að vinna, í stað þess að ráfa um daginn út og inn og pæla handahófskennt í hinu og þessu. Eins mikið og mann langar til að ímynda sér að framhaldsnám snúist helst bara um að læra heima og leita að góðri hugmynd, er það mun frekar um það að leggja ótakmarkaða vinnu í einhverja hugmynd og leggja það á sig að markaðsetja hana. Ég tel að hugtakið að "góð hugmynd selur sig sjálf" sé ofmetið - og margir hafa sennilega brennt sig á því. Auðvitað er erfiðara að selja vonda hugmynd, en til að hafa áhrif þarf í þessari röð 1) vinnu, 2) strategíu, 3) hugmynd. Ef maður ætlar að henda hugmyndinni á markað þarf fjárfesta, og þeir sýna áhuga ef skilyrði 1, 2 og 3 eru uppfyllt.

Þetta misserið er ég að taka doktorskúrs í "orchestration", sem felur í sér að smíða stutt tónverk fyrir heila hljómsveit. Það fyndna er að á þessi tónverk eru oftast settar kröfur á borð við "fylgdu þessari hljómaröð" eða "notaðu hugmyndir úr X" þar sem hljómaraðirnar eru tóm þvæla og X er yfirleitt einhvað lítið þekkt 20. aldar tónskáld sem samdi tónlist með því að blása bleki yfir nótnablað. Kannski ekki alveg svona slæmt, en iðulega er útkoman algjörlega ómúsíkölsk í minni þrjósku túlkun á tónlist. Læri nú reyndar alveg fullt þarna líka - þarna læri ég að sama skapi áhugaverðan listaorðaforða sem vegur upp á móti minni takmörkuðu og afar vísindalegri orðanotkun. Maður færist úr "Hálf-tvílínulegu formi á V" yfir í "Lit og sjálf tónlínunnar". Skrýtnir heimar.

Danskeppnin síðustu helgi gékk prýðilega, þrátt fyrir frekar takmarkaðar æfingar með dansfrúnnum. Af um 50 pörum lenti ég í 3. sæti í amerísku Tango, 5. í amerísku Cha-Cha, 6. í alþjóðlegum valsi og 5. í amerísku Foxtrot. Fékk loks einhvern til að taka myndband með árangrinum (aðallega fyrir mig) og loksins sé ég hvar þarf að bæta til gera betur! :-) Það er t.d. ekki nóg að vera með hreyfingarnar á hreinu ef allt er í skralli milli annars hvers dansspors - álíka áhrifaríkt eins og að bora í nefið meðan maður heldur ræðu... Þetta, eins og annað, er bara háð vinnu og æfingum. Ég reyni þó ekki að vera svo bandarískur að gleyma að njóta hlutanna vegna keppnisskaps - mér finnst fjörgaman að dansa (og keppa í dansi) og vil engan veginn gera það að einhverju stressi með því að æfa stíft daglega (eins og sumir lengra komnir í dansliðinu). Sennilega þýðir það að vera í keppnisliði í dansi sé röng hilla (þó það gangi sæmilega), en málið er að það er skemmtilegur grundvöllur til að læra nýja hluti og fága hina. Fyrir utan að hér eru náttúrulega keppnir í öllu - ef eitthvað eru Bandaríkin sannanlega land samkeppni.

Talandi um Bandaríkin þá hefur vart farið fram hjá nokkrum að hér verða (loksins) kosningar í næsta mánuði. Að vanda eru hinir gjörónýtu fjölmiðlar að missa sig yfir hinu og þessu sem ekkert kemur við því hvort einhver sé fær að vera forseti, en engu að síður vill það svo til að næstu kosningar eru frekar mikilvægar fyrir heiminn þó hin heimakæra bandaríska þjóð átti sig lítið á því. Að sjálfsögðu eru "frjáls fjárframlög" til Demókrata og Repúblíkana iðulega úr sömu vösum, svo margir mikilvægir hlutir (eins og t.d. staða Ísraelsríkis) munu ekkert breytast þótt þörf væri á. Hins vegar er (loksins) talsverður munur á utanríkisstefnu frambjóðenda, og Obama meira að segja til í að minnka (óheyrileg) fjárlög sem er varið til hersins. Mikilvægi kosningana felst einkum í því hvort forsetinn sé til í að heygja fleiri stríð við lönd með náttúruauðlindir (lesist: olíu) til að tryggja efnahagsforystu landsins, en slíkt er orðið sérlega varasamt þar sem það eru hreinlega fá lönd sem ekki hafa farið illa út úr stríðum/viðskiptaþvingunum/valdníðslu Bandaríkjanna undanfarin 50 ár, og sennilega stutt í að mælirinn fyllist. Ef hjá er komist þriðju heimsstyrjöldinni er ég til í það (því eins og Einstein sagði: "fjórða heimsstyjöldin verður háð með prikum og grjóti").

Að auki eru efnahagsmál ofarlega á baugi meðal frambjóðenda - sem kemur hinu gjaldþrota örríki Íslandi mikið við, enda var land og þjóð nýlega boðin upp og fékk tilboð upp á um 10 milljónir breskra punda á eBay. Þessi pund væri auðvitað hægt að nota til að tryggja reikninga viðskiptavina IceSave í Bretlandi í stað þess að ráðast til atlögu gegn öðrum íslenskum fyrirtækjum. Verst af öllu í þessu finnst mér þó að toppar þeirra fyrirtækja hér og heima sem var bjargað frá gjaldþrotaskiptum af ríkinu gangi út með ónáttúrulegar fjárhæðir fyrir "vel unnin verk", t.a.m. labbaði forstjóri Lehman bræðra út með 300 milljónir dollara (sem nemur 33 milljörðum ÍSK) fyrir að setja fyrirtækið á hausinn. Það þýðir að hann þarf að eyða nærri 3 milljónum króna á dag til æviloka til að nota þennan bónus til fulls. Þetta ævintýri allt saman sýnir hvað fyrirtækjalöggjöf er stutt á veg komin.
Hér er hins vegar erfitt að ganga um án þess að einhver spyrji út í fjárhagsástandið á Íslandi.



Æ hvað maður er eitthvað heimspekilegur. Það gerist þegar maður læsir sig inni í herbergi í einhverjum rannsóknapælingum. Málið er nefnilega að ef ég held áfram að þjarkast get ég kannski klárað í vor eða næsta sumar. Það getur vel verið að það gangi ekkert upp (t.d. vegna vegabréfspælinga), en það spyr samt spurningarinnar: Hvað í ósköpunum vil ég gera í þessu lífi? Sem vísindakall eru eðlileg viðbrögð að setjast niður, hugsa um spurninguna og koma með vel skilgreint svar. Litli púkinn inni í mér segir mér samt að þessi spurning sé ekki alveg svoleiðis - það sé ekkert stærðfræðilíkan sem getur svarað manni fullkomlega, t.d. "Þú átt að vera trúboði í Færeyjum", "Meistari, þitt hlutverk er að klippa táneglur á Grund" eða "Ýmir - þú átt að koma strax að borða". Margir eru möguleikarnir, og sumir meira spennandi en aðrir. Ken er að hvetja mig til að reyna við akademíu, t.d. að verða prófessor í tölvunarfræði í Harvard, en það er nokkur fráhrindandi atriði:

1. Að verða prófessor í virtum háskóla (þó kannski ekki endilega þeim bestu í tölvunarfræði) er gríðarleg vinna í svona 5-6 ár, og eftir fullráðningu er maður nokkurn veginn á sama stað það sem eftir er [Einn prófessorinn minn lýsti akademíu sem "snooze-takka fyrir lífið"]
2. Það er óheyrileg vinna að betla peninga frá sjóðum og styrkjum og svona til að geta fengið launin sín, og launin eru ekki nærri eins há og þau gætu verið í prívatgeiranum (þó maður hafi nánast fullkomið starfsöryggi)
   
3. Mér þykir erfitt að mótivera rannsóknir sínar ef maður er síspyrjandi sig "mun þetta breyta nokkru eða hafa einhver áhrif?"- rannsóknasetur innan fyrirtækja eru
   
4. Ég hef verið í námsumhverfi allt mitt líf og prófað lítið annað.

Þó er það svo að ef maður veðjar á háskólaprófessorstöðu er lítið mál að hætta við hvenær sem er og komast í hvaða starf í tölvuiðnaðinum sem er á háum launum. En það þýðir lítið að vera að reyna það af hálfum hug. Þarf að spá meira í þetta.

Annar möguleiki er að fara að vinna fyrir eitthvað gott rannsóknarfyrirtæki, t.d. Yahoo! Research sem mér líkaði jú mjög vel, á ofsalega góðum kjörum við skemmtileg og krefjandi raunveruleg verkefni. Vill svo til að ég gæti valið að vinna hjá rannsóknasviði Yahoo! á mismunandi stöðum, t.d. Kaliforníu, New York, í Barcelona eða Bangladesh. Í prívatgeiranum er starfsöryggið heldur minna, þótt það sé alltaf pláss í heiminum fyrir gott menntafólk gæti það falið í sér meiri flutninga en maður myndi vilja.

Síðasti heillakosturinn er svo að stofna bara eigið fyrirtæki. Ef maður heldur rétt á spöðunum kemst maður náttúrulega hjá því að leggja meira í það en bara tíma (_aldrei_ fjárfesta í eigin fyrirtæki!), og þá er áhættan einfaldlega sú að ef fyrirtækið gengur ekki upp að maður þurfi að spyrja sig þessarar spurningu aftur síðar, nokkrum árum nær gröfinni. Og eins og ég sagði áðan er nóg að vera með ágæta hugmynd, það að stofna fyrirtæki felst frekar í því að vera með gott fólk, tíma, tengslanet, o.s.frv. Þetta er mikil vinna rétt eins og prófessorstaða, en áhættan þýðir að ágóðinn gæti verið ótrúlegur, auk þess sem maður yrði sinn eiginn herra. Starfsöryggið er auðvitað ekkert, og fyrirtækjageirinn er (eins og ég hef áður bloggað um) hálfgert náttúruskrýmsli sem hlífir engum. Þessi kostur er hentugri þegar maður er ungur og ör, enda sennilega langir vinnudagar í nánd. Með viðskiptafræðiliðinu sem ég kynntist og öðrum klíkuskap hér í Cornell gæti ég eflaust byggt upp gott tengslanet og fengið fjármagn frá fjárfestum, spurningin er þá bara hvort maður láti vaða á það (er með nokkrar hugmyndir), hvort það gangi út frá vegabréfinu mínu o.s.frv.

Þetta eru allt frekar skemmtilegir kostir - og það er alltaf gott að velja á milli góðra kosta (getur ekki farið illa). Hins vegar er það ákveðin fjárfesting og ákvörðun sem maður þarf að standa við. Hvar vil ég t.d. vera í heiminum í framtíðinni? Vil ég að krakkarnir mínir alist upp við hræðsluáróður í USA og borði franskar í morgunmat? Vil ég vera heima á Íslandi þar sem örsmæð landsins gerir rannsóknir og allt fyrirtækjabrask erfiðara? Vil ég búa í einhverju öðru ríki, eða bara í ferðatösku? Hvað með hinn helminginn - hún Becky gæti verið í allt öðrum stað í heiminum (t.d. áfram í Botswana) að vinna að sínum markmiðum nema annað okkar leggi í minni pokann.
Svo er einn kosturinn að bíða bara með þessa ákvörðun, og fara í árslangan Post-Doc t.d. til Anne-Marie í Rennes í Frakklandi, og rannsaka eitthvað meira.

Já, lífið er stundum flókið -- en það er bara það sem gerir það svo skemmtilegt. Ímyndaðu þér hvernig væri að vera svampur, þar sem flestir atburðir lífs þíns eru frekar fyrirsjáanlegir. Jæja, ef þið entust í gegnum allt þetta rugl í mér og eruð kannski með einhverjar hugmyndir eða ráðleggingar þá bara að skilja eftir comment :-)

Þrautir 19 og 20: Það er rétt, þetta var Maine Coon kisutegund eins og Embla systir fann út og Erla sá strax að höfundur var að dansa Macarena með honum Matt þarna í sumar... Flott hjá ykkur :-)

Þraut 21: Hvað á Ýmir að gera í framtíðinni?

Þraut 22: Spurt er um bekkjarbræður, A og B, en eru þó ekki frægir fyrir þau tengsl enda þekktust þeir lítið. A var barinn af föður sínum, og hætti snemma í skóla; stórfjölskylda B var þekkt fyrir þunglyndi og sjálfsmorðstilhneigingu og B var góður í skóla. A málaði og hafði gaman af arkitektúr, B lærði á klarinett og hafði fullkomið tóneyra. Þeir ollu báðir byltingu, hvor á sínu sviði. A mælti "Það eina sem dæmir milli góðs og ills er árangur", B sagði "Heimurinn er óháður vilja mínum". Hvert einasta mannsbarn þekkir A, margt menntafólk þekkir B. Hverjir eru þessir menn?