Undanfarið kortatímabil

Jæja já ... Ég skulda ykkur aldeilis uppfærslu! Að vana er búið að vera brjálað að gera og margt á dagana drifið undanfarinn mánuð. Ætla því að skipta þessu tímabili niður frekar.


Vikan fyrir vorfrí (spring break):

Það er eins og kennarar hittist á myrkum kvöldum í grafhýsum í kirkjugörðum í blóðrauðum kuflum og kyrji saman um hvernig hægt sé að kvelja nemendur sem mest á sem sálrænastan hátt. Prófessorarnir mínir hafa greinilega hist og tekið höndum saman um það hversu tilvalið það væri að sameina skiladag allra verkefna, og hlegið dátt og kvikindislega þegar þeim kom í hug að gera það einmitt daginn fyrir vorfrí nemendanna. Það voru sem sagt heimaverkefni, skiladæmi (og kennsla hjá mér) þessa vikuna en ekkert kórónaði þessar tvær ritgerðir sem ég átti að skrifa, aðra ásamt tveimur öðrum nemendum hjá Kleinberg í upplýsinganetum og hins vegar hjá Gun í peer-to-peer systems. Fyrri ritgerðin (reaction paper) átti að vera krítísk umræða um eitthvað efni í námskeiðinu ásamt stærðfræðilegu módeli, analýsa og nýjar hugmyndir sem hægt væri að nýta í stærra verkefni sem verður seinna á misserinu (og á helst að vera nógu ferskt til að vera gefið út). Þetta krafðist þess m.a. að maður læsi og skildi hvern staf 2-5 greina. Seinna verkefnið krafðist þess hins vegar að maður læsi og skildi hvern staf í 20-40 greinum og gerði grein fyrir heilu undirsviði peer-to-peer kerfa. Í því fyrra skrifuðum við Georgios og Raghu um "Contagion" (smit, sbr. faraldur) í upplýsinganetum ásamt hugmyndum okkar um formlega skilgreiningu á fractal netum, og í því seinna gerði ég tilraun til að taka fyrir hagfræði í peer-to-peer kerfum. Það þarf ekki að spyrja að því að sálrænt ástand okkar félagana var orðið mjög slæmt eftir tvær svefnlausar nætur (og allt of mikið af ógeðslegum orkudrykkjum). Við rétt náðum að skila fyrri greininni af okkur áður en rútan okkar lagði af stað í vorfríið...! (Fengum svo líka svona smellgóða einkunn fyrir greinina)

Vorfríið! Fyrsta stopp...

Eins og fram kom á þessari blogsíðu fyrr var förinni heitið í bakpokaferðalag í eyðimörkina í Utah! Til að byrja tókum við rútu til New York um föstudagskvöld til að fljúga svo til Las Vegas snemma næsta morgun. Mættum allir snarsveittir í rútuna með þessa níðþungu bakpoka (og rétt svo með allan farangur á borð við passa og svona) og lögðum af stað ásamt milljón öðrum nemendum sem voru jafnframt að fara með rútunni í vorfrí. Málið var hins vegar að við höfðum ekkert fyrir því að redda gistingu fyrir nóttina, svo við vorum með ókortlagðan tíma frá kl. 2 um nóttina til brottfarar kl. 8 um morguninn. Og hvað gerir maður þá? Jú, við tókum auðvitað bakpokana okkar og fórum að skoða borgina sem aldrei sefur til að drepa tímann. Skunduðum meðal annars inn á Times Square með öll herlegheitin og fengum viðbrögð frá vegfarendum á borð við "Where on Earth are you guys from?" og "Camping on Times Square is the next coolest thing!" Leið eins og týndum þýskum túrista. Annars var nokkuð tómlegt þarna á Times² (krrtss! sneið til þín, Baldvin), nokkrar hræður á ferli í öllu ljósahafinu. Fengum okkur ítalskt að snæða og héldum svo á stað í rúma klukkutíma ferð með metró á JFK flugvöll. En þegar þangað var komið var terminallinn lokaður og fólk sofandi fyrir utan að bíða eftir að hann opnaði. Frábært.
Allavega, spólum áfram framhjá 5 tíma viðburðalítilli (en svefnsamri) ferð til Las Vegas. Við lendum þarna í þessari ferhyrndu borg í miðri eyðimörk og viti menn, er ekki bara spilavíti Á FLUGVELLINUM. Spilakassar og gamlar konur með ellilífeyrinn sinn út um allar trissur þarna! Sérlega áhugavert. Næsti klukkutími eða fór svo í að raða öllu dótinu frá öllum 12 krökkunum sem voru á leið í eyðimerkurævintýrið í pínulítla rútu. Mjög vel þjappað, sérstaklega þar sem það var ekkert smáræði sem þurfti að vera með í för. Loks er haldið af stað í 7 tíma keyrslu í mormónafylkið Utah.

Fyrsta nóttin

Seint um nóttina komum við loks á leiðarenda að sinni í miklu myrkri og hátt í fjöllum og settum upp tjaldbúðir á svotilgerðu tjaldstæði. Við vorum útbúin þremur tjöldum sem rúma um 5 manns hvert og eru botnlaus. Mitt tjald var í dálítilli brekku. Það var skítkalt um nóttina, og í þessu ferðalagi lærði maður vel að kúra til að halda á sér hita. En næsta morgun þá var óendanlega kalt þegar ég vaknaði. Komst eftir andartak að því að ég hafði runnið af dýnunni í brekkunni hálfa leið út úr tjaldinu og það hafði snjóað um nóttina! Ég sem hélt að ég væri á leið í einhverja helheita eyðimörk en vakna í bannsettum snjóskafli! Fólk var almennt lítið hresst um morguninn enda flestir rammkaldir og þróttlitlir eftir langt ferðalag.

Næsti dagur


Loks lögðum við af stað og eftir þó nokkurn akstur í viðbót komumst við inn í Escalante þjóðgarðinn þangað sem förinni var heitið. Þar var skilið við rútukrílið og öllum farangrinum dembt á bakið - matur fyrir heila viku, pönnur, pottar og gaskútar til að elda með, tjöld, svefnpokar og klæði og skór til skiptana, og auk þess vatnsbirgðir fyrir næstu tvo daga (um 6 lítra á mann). Engin lítil þyngsli þar.
Eftir erfiða göngu niður brekku var loks ákveðið að tjalda meðan sólarljósið entist. Það var heljarinnar fyrirkomulag á eldamennskunni. Fyrirfram hafði öllum verið skipt niður í eldamennskuhópa þannig að allir bera einhvern hluta morgunmatsins fyrir vikuna, hluta af kvöldmatinum, einhver er með kryddin, einhver ber potta, einhver ber pönnur, einhver ber ofn og gaskút, o.s.frv. Allt var þetta í merktum pokum til að koma í veg fyrir venjubundna árekstra og óþarfa tímaþjófnað sem myndast þegar mannverur reyna að gera marga hluti í einu án þess að skipuleggja neitt. Á sama tíma og kokkahóparnir fyrir kvöldið voru að elda settu aðrir upp tjöldin. Farið hafði verið í gegnum ýmsa hluti, allt frá nauðsynlegum hnútum í staðsetningu (það eru svona flókin vistkerfi þarna í eyðimörkinni sem nefnast "Crypto" og gegna sama tilgangi og lúpínan - að koma næringu í jarðveginn svo eitthvað vaxi þar. Á þeim má hvorki ganga né tjalda). Í þjóðgarðinum gilda ákveðnar reglur. Afleiðingarnar eru m.a. eftirfarandi:

• Þú klárar matinn þinn. Það er gert með því að setja vatn í skálina þína þegar maturinn er búinn og drekka leifarnar ("the big gulp").
  
• Engar leifar úr pottum eða pönnum, allt rusl (líka lífrænt) þarf að fara í sérstaka poka sem við berum alla ferðina. Þar sem lífræni úrgangurinn er oft þungur því hann er svo vatnsríkur er hann alltaf tekinn úr ekki er verið að ganga og þurrkaður.
  
• Ekkert hrófl við steinum sem eru í sandinum (ekki á svona sillum) til að raska sem minnst. Þess fyrir utan finnst sporðdrekum voða notalegt undir dimmum stöðum...
• Enginn klósettpappír. Sem betur fer þarftu ekki að taka úrganginn með þér í bakpokann, en þú þarft að grafa djúpa holu í sandinn, sem lengst frá öllu vatni (og tjaldbúðunum að sjálfsögðu), með skóflu sem við kölluðum "Rahul the Trowel". Í stað klósettpappírs notarðu bómullarlauf sem við tíndum af trjám þarna og mýktum með raka. Reyndar var ekkert svoleiðis tré í nágrenninu þetta kvöld þannig að ég fékk að prófa að nota spýtu og steinvölu. Úff!
• Enginn eldur nema á gaskútunum sem við vorum með (semsagt enginn campfire).
• Maður þarf að drekka svona 4-6 lítra á dag. Fyrir utan þyngslin er allt ferskvatn í Bandaríkjunum smitað af sníkjudýri sem veldur samtímis uppköstum og niðurgangi (eða "upp- og niðurgangi"), sem getur verið banvænt ef maður fær ekki aðhald. Því þarf að setja Iodine pillur í allt vatn sem við tökum úr ánnum, og af því er óbragð. Leiðbeinendurnir deyja þó ekki ráðalausir heldur tóku með þurrkaðar sítrónur til að bragðbæta vatnið svo við drykkjum nú örugglega nóg.
  

Um leið og sólin settist fór hitinn í frí og ómögulegt að sjá handa sinna skil án þess að nota vasaljós. Það tók því langa stund að þrífa alla pottana og pönnurnar eftir vel heppnaðan kvöldverð. Sváfum svo eins og steinar í eyðimörkinni um nóttina.

Og áfram er haldið...

Stikla á stóru núna. Þetta bakpokaferðalag um Escalante var hringlaga, við lögðum af stað niður í dal, löbbuðum meðfram (og jafnframt í!) nokkrum ám sem voru á svæðinu. Næstu nótt komust við í gjá sem var með svona líka prýðisfínan náttúrulega tjaldstað þar sem við gistum í tvær nætur. Þetta var einskonar tröllakirkju, og var með forsöguleg bein og fleira sniðugt. Staðurinn kom sér mjög vel því næsta dag fórum við í bakpokalausan labbitúr sem endaði í hellirigningu. Erfitt að lýsa stærðinni og fegurðinni á grjótinu þarna en myndirnar segja meira en n orð. Manni leið meira eins og maur en í Manhattan. Við vorum nú þegar farin að elda alfarið sjálf með þessum undarlegu græjum sem með voru í för, og bjuggum til þetta fína Pad Thai ásamt mexíkönskum Quesadillas.

Næsta dag var gengið lengi í ám og landi og farið inn í svona slot canyon sem var sérlega falleg. Fórum yfir kalda ánna u.þ.b. 14 sinnum, en á henni var talsverður straumur og magadjúp með þungan bakpoka sem ekki mátti blotna svo við þurftum að vera meðvituð um hvernig best væri að fara yfir og taka því rólega. Þetta var nú samt nokkuð fljótt að komast í vana. En kannski of fljótt, því ekki langt frá áfangastað lenti Georgios í því að áin hrifsaði hann með sér! Sem betur fer vorum við nógu gáfuð að hafa bakpokann lausan svo hann drukknaði ekki í þetta skiptið, og náði að hrifsa í tré sem var í ánni. Þar skall hurð nærri hælum. Vorum líka nógu gáfuð að innsigla allt mikilvægt, svo sem föt og mat, í plastpokum í bakpokanum svo ekkert af ráði blotnaði í pokanum hans.

Þetta kvöld vorum við í gjá þar sem indiánar höfðu hafst að og fundum meira að segja fornminjar (ekki fyrst, en samt massakúl að sjá þær). Fyrr um daginn höfðum við líka séð rúnir sem ferðalangar höfðu krotað allt aftur á 10. öld! Það nýjasta þarna var merkt 1894. Allavega, við klifruðum upp aðra hliðina í gjánni og gistum í svona 200 m hæð, tilbreyting að vakna í sólarljósi í heitu tjaldi. Annars gistum við reyndar úti þessa sem og margar aðrar nætur, bara í bakpoka undir stjörnunum sem eru mjög skærar þarna (engin ljósmengun og heiðskýrt).
Daginn eftir kom svo að því að leiðbeinendurnir skiptu okkur upp í tvo hópa sem áttu að hvor fyrir sig að geta sett upp tjaldstæði, eldað og ratað á korti án nokkurrar leiðsagnar. Þurftum að læra nauðsynjar á borð við hegðun í þrumuveðri (hvernig maður kemur í veg fyrir að fá eldingu í gegnum flest líffæri). Okkur var skipt upp með 20 mínútna millibili með punkt á korti sem við áttum að finna, ég í öðrum hópnum og Georgios og Raghu í hinum. Hópurinn minn fór fyrst af stað og fékk svona hornauga fyrir að vera "hægi hópurinn" því í honum voru tvær stelpur sem voru ekki alveg mestu göngugarparnir. Það endaði með því að hinn hópurinn náði okkur þrátt fyrir að báðir hefðu fengið sér hádegisverð. Hins vegar var það öllu fyndnara að hinn hópurinn fór af leið því eina kennileitið á grófu kortinu sem var að finna var á sem átti að tvístrast, en hún hafði víst breytt um farveg nokkrum árum eftir að kortið var prentað svo hinn hópurinn arkaði áfram í ranga átt. Við fórum hins vegar rétta leið og náðum meira að segja að komast á leiðarenda tveimur tímum fyrir sólsetur sem er kjörið (ekkert gaman að elda í myrkri þarna). Aftur á móti heyrðum við ekkert í hinum hópnum þetta kvöldið.
Og ekki heldur næsta morgun. Undir hádegi fundum við loksins leiðbeinendurnar okkar sem höfðu heldur ekkert heyrt í hinum hópnum. Því var ákveðið að senda af stað björgunarleiðangur niður í gjánna og athuga hvort þau væru enn þar. Þau fundust loks á miðri leið upp gjánna... það þarf ekki að spyrja að því að stelpurnar í hópnum mínum voru vel stoltar að hafa sýnt nokkuð karlpeningnum í hinum hópnum í tvo heimana, en í honum var meðal annars veðurfræðingur/landmælinganemi sem var ekki sáttur.
Loks endar þessi frábæra ferð með því að við göngum aftur upp brekkuna sem við fórum niður, 7 dögum seinna og reynslunni ríkari. Við vorum öll orðin svakalega náin eftir ferðina, enda sífellt saman, kúrandi í svefnpokum um næturnar, og hver og einn með klósettferðir annarra á hreinu ("taking Rahul for a walk").
Mikið afskaplega er það nú gott að komast út úr ofsafenginni tímafrekju og sískipulagi nútímasamfélagsins og stilla sig inn á náttúruna - vakna við sólarupprás og fara að sofa við sólsetur. Borða þegar maður er svangur, hvíla sig þegar maður er þreyttur, og njóta friðsældarinnar og fegurðarinnar. Allir ættu að prófa þetta.



Viva Las Vegas!

Það er varla hægt að finna meiri contrast en að fara úr friðsæld eyðimerkurinnar og grunnlíferni yfir í svaðalega neyslulífernið í Las Vegas. Við félagarnir ákváðum að gera vel við okkur fram í tímann og gista eina aukanótt í borg spilavítanna. Ekkert meira tilvalið en að gista á einu slíku, þar af leiðandi. Fyrir valinu var Stratosphere sem er hótel með risastóran útsýnisturn sem gnæfir yfir allt annað í borginni. Hann er einmitt í kringum 1100 fet, eða 335 m fyrir fólk sem enn er heilbrigt. Á toppinum á turninum eru svo (auðvitað) þrír rússíbanar. Hinir tveir okkar með stálhjarta fórum í rússíbana sem virðist ætla að henda þér fram af turninum en stoppar svo snarlega. Ekkert voðalega spes, en hefði drepið Raghu lifandi sem aldrei hefur stigið inn í rússíbana... Þar til seinna um daginn, en þá fórum við inn í spilavítið Circus Circus sem er með massívan skemmtigarð í einu horninu. Raghu var víst með lokuð augun allan tímann og hallaði sér fram fyrir með þeim afleiðingum að púðarnir af gleraugunum hans fuku af! Var í dágóða stund að jafna sig...



En spilavítin sjálf, úff - þvílíkt grandiose! Þarna var fullgerður píramídi með Sphynxinum fyrir framan, eftirlíking af New York (með skýjakljúfum og svona), stræti og gondólar ala Venice, dýragarður með hvítum tígrísdýrum, og allt þarna á milli. Á strætunum voru fleiri, sterkari og litríkari billboard (svona auglýsingaskjáir) en ég hefði getað ímyndað mér og pálmatré með gervifuglum gerðu þetta allt að hrikalega yfirborðskenndri reynslu. Á götunum voru svo innflytjendur með bæklinga og myndir af kornungum berrössuðum stelpum með verðtilboðum á borð við "3 FOR 1, 20 MINUTE SHOW! ONLY 99$ CALL NOW!". Svo sá maður gamla ljóta kalla veita þessum hórumöngurum svona glottandi athygli og taka upp símann, virkilega ógeðfellt. Þetta er sannkölluð borg neyslunnar, ysti tangi kapítalismans. Og nei, við eyddum sama og engum peningum í spilavítum þarna (fórum að gamni í stöku spilakassa) - stærðfræðibakgrunnurinn okkar segir okkur að það sé líklegra að flygil í andlitið en að vinna stórt þarna (allavega í kössunum). Ætluðum reyndar að prófa að tapa smá peningum í 21, en höfðum svo ekki tíma til þess. Fôrum að lokum í risastóran rússíbana sem var í New York - New York spilavítinu, ótrúlega skemmtilegur. Get samt sagt að ég sé búinn að "klára" Las Vegas.

Vikan eftir vorfrí

Haldið þið ekki að hann Balli flugfiðlukall hafi ekki látið sjá sig stuttlega eftir að hafa fengið inngöngu í OR (Operations Research) deildina í Cornell? (eins og ég nefndi í fyrra bloggi) Hann fékk voða aðhald og dagskrá í kringum sig, enda flestir framhaldsnemar í deildinni hans ólmir að fá ókeypis ofurmáltíðir á bestu veitingastöðum bæjarins. Veit ekki betur en að honum hafi bara líkað þetta ágætlega hérna, og hann hefur þegar samþykkt að bætast í hóp okkar Cornell-fara. Þetta þýðir að hann, ég og Matti sem spiluðum saman á stærðfræðiráðstefnunni getum aftur tekið höndum saman og endurlífgað bandið okkar! Ég get annars staðfest að Ingvar stærðfræðingur er lifandi, þvert á grun minn. Fann hann nefnilega uppi í herberginu sínu í heimaprófi með saur upp á hné og stútsýrðan texta fyrir framan sig sem hann gretti sig yfir. Annars fannst félögum mínum voða gaman að sjá hann (og Halla líka), sér í lagi vegna þess að báðir einstaklingar drekka áfengi. Mér hefur verið tjáð að þegar það komi nýr non-edrú Íslendingur í deildina eða nágrenni fái ég reisupassann. Bölvað vesen.

Var svo boðið á tónleika hjá stelpunni sem ég hafði verið að deita í Ithaca College (hún spilar á túbu). Ásamt fleiri gestum þar var víst kærasti hennar sem hún hafði ekki fyrir því að segja mér að hún hafði aflað sér meðan ég var í vorfríinu. Sei sei... Kannski eins gott að maður hafi ekki gengið lengra fyrst maður skiptir svona miklu máli. Bottom line: One down, 3 billion to go!


Lét annars Georgios hlaupa smá apríl. Hringdi í hann kl. 2 um nóttina 1. apríl (höfðum verið að skemmta okkur fyrr um kvöldið) og vakti greyið. Sagði honum að ég væri fyrir utan íbúðina hans og hvort hann vildi ekki koma með út og kaupa kakó í sjoppu handan við hornið. Heyrðu, hann lætur loks eftir og hringir svo aftur korteri seinna og spyr "Where are you? I'm outside...". Ég læt hann vita að hann hafi verið að hlaupa apríl og hlæ kvikindislega (svona "Erpur frændi hlátur" fyrir ykkur sem þekkja hann)... Aldrei á ævinni hef ég heyrt önnur eins blótsyrði á ensku/grísku. Maðurinn hefði getað étið mig lifandi (þó hann sé grænmetisæta)! En ég er nú ekki svo vondur innan við beinið (er einmitt nokkuð góður rétt við beinmerginn, krrtss!) svo ég tjái honum að ég hafi AFTUR logið að honum og ég sé í raun og veru ekki langt undan. Sagan endar því ala Walt Disney með að við förum báðir og fáum okkur kakó kl. 2:15 um nóttina og báðir lifa hamingjusamir upp frá því. Alla vega í viku í viðbót (as of yet).

Fulbright ráðstefna í New York


Eftir svona "recovery" viku fór ég loks á ráðstefnu sem Fulbright (á vegum Department of State) bauð mér og um 100 öðrum Fulbright krökkum í fjóra daga á yfir helgina. Þvílík flottheit, þeir borguðu 35.000 kr flugfar frá Íþöku (dýr flugvöllur), svaka fínt hótel (Roosevelt) sem ráðstefnan var haldin á, flottan mat í hvert mál og meira að segja "lífeyri" (stipend)! Meðal umræðna þarna var blogg á Internetinu (svona eins og þú ert að lesa núna ef það skyldi hafa farið fram hjá þér!), og áhrif þess á lýðræði. Sérstaklega var í þessu samhengi nefnt Kína, en þar er allt efni á netinu ritskoðað og bloggarar sem skrifa um t.d. Falun Gong "hverfa" í fangelsi. Málið er að stórfyrirtæki á borð við Micro$oft, CISCO, Yahoo og Google hafa verið að hjálpa kínverskum stjórnvöldum í ritskoðuninni, meira að segja hafa Yahoo menn látið af hendi tölvupósta nokkra kínverja sem voru notaðir til að sakfella þá og skella í fangelsi. Okkur var sögð saga af kínverskri bloggsíðu sem hvarf, og hvernig fréttin um þann viðburð vatt upp á sig á bloggsíðum á netinu þar til þetta var ein stærsta fréttin í t.d. New York Times.
Mikið talað um hvernig lýðræðið er að breytast, nýjar kynslóðir eru ekki jafn háðar svona "broadcast media" heldur eru farin að geta hafa haft áhrif með því að koma á framfæri og lesa fréttir á bloggsíðum. Mjög áhugavert.
Hluti af ráðstefnunni var að fara í grunnskóla í New York og kynna krökkunum þar fyrir löndunum okkar (allra þjóða kvikindi á ráðstefnunni, t.d. Afganar, Írakar og Pakistanar) ásamt Fulbright. Ég lenti í kolsvörtum gaggó í Brooklyn þar sem það fyrsta sem ég sá eftir öryggishliðið í skólanum var svona 9 ára grátandi polli með mömmu sinni og ÞREMUR LÖGREGLUMÖNNUM. Vel steikt. Allavega, krakkarnir höfðu banvænan áhuga á Íslandi, og tókst meira að segja (eftir nokkra mæðu) að finna það á korti. Þau voru búin að undirbúa fullt af atriðum handa okkur, semja ljóð, dansa salsa og syngja fyrir okkur. Það er víst ekki mikið um svona tækifæri fyrir svona skóla, svo að skólastjórinn og kennarnir voru óhemju þakklát fyrir þennan möguleika og krakkarnir lifa víst á þessu í marga mánuði. Gaf þeim annars íslenskar möndlur, rindla og Nóa kropp, þeim til mikillar ánægju.
Okkur var svo öllum skipt upp í hópa til að borða hjá fyrrverandi Fulbright þegum í New York. Ég lenti í hóp hjá einni 84 ára gamalli þýskri konu sem var með þýskan mann í heimsókn á svipuðum aldri. Hann er gullsmiður og flutti víst frá Þýskalandi til London árið 1939 og var þar til 1949. Þið getið ímyndað ykkur hvernig það er að vera Þjóðverji í miðju stríði í Englandi. En hún toppaði þetta auðveldlega, haldið að hún hafi ekki bara verið túlkur í Nuremberg réttarhöldunum?! (þar voru nasistar á borð við Göring dæmdir til dauða) Þau höfðu samt ekki mikinn áhuga á því að ræða um þessa hluti.
Fórum á fullt af skemmtistöðum þessa helgina, meðal annars stað sem Madonna heldur víst upp á (man ekki hvað hann heitir). Þar má finna svonefndan "Library Bar" þar sem maður getur lesið og teflt yfir bjór- eða vínglasi. Í New York er annars komið reykfrítt andrúmsloft á skemmtistaði, eitthvað sem mætti gjarnan gerast heima nú þegar. Síðasta kvöldið var svo leigður bátur þar sem boðið var upp á flottan kvöldverð, ferska ávexti, gos og vín og danstónlist í þrjá tíma meðan verið var að skoða Brooklyn Bridge og Frelsisstyttuna og svona frá ánni. Stórlega gaman! Manni líður eins og algjörum snobbara eftir þetta...
Fengum svo loksins tíma aflögu til að ganga um borgina og skoðuðum Central Park sem er eins risavaxinn og hann er skemmtilegur. Kynntist aragrúa af fólki þarna, m.a. Brasilíubúa og Dana sem eru í Cornell með mér, og Mexikana sem var með mér í herbergi. Er með heimboð í flest lönd heimsins núna..!


Þraut 11:


Ég var varla búinn að ýta á "Post" takkann á síðustu þraut áður en Halli var búinn að svara henni rétt. Þetta var vissulega hinn misskildi listamaður Adolf Hitler (sem er þekktur fyrir flest annað) sem teiknaði þarna mynd af kellu sína, henni Evu Braun. Jám, áhugavert. Halli hefur því valtað yfir hvorki meira né minna en fjórar þrautir. Þvílíkt slátur!

Hér er ein létt. Hornafjarðarlestin leggur af stað til Reykjavíkur á 250km/klst hraða. Á sama tíma leggur Reykjavíkurlestin af stað til Hornafjarðar á 220km/klst hraða. Þegar þær leggja af stað ákveður kolklikkaður geitungur á Reykjavíkurlestinni að angra heiminn með því að stinga farþega á lestinni, fljúga svo með 500 km/klst hraða til Hornafjarðarlestarinnar, stinga farþega þar, fljúga svo aftur til Reykjavíkurlestarinnar með 500 km/klst hraða og svo koll af kolli þar til lestirnar mætast en þá gefst hann upp. Það tekur hann ekki nema sekúndubrot að finna fórnarlamb og stinga það, enda er hann kolsjúkur. Nú er spurt: hvað ferðast þessi snargeðveiki geitungur mikla vegalengd meðan á þessu stendur? Það eru um 470 km milli Hornafjarðar og Reykjavíkur.