Nú er sumar

Tíminn líður,
tíminn bíður,
sælan sólskinsdag.
Yndi er úti á grundum,
yndi, heim þá skundum.
Seint um sólarlag,
seint um sólarlag.

Ég held ég fái nú seint verðlaun fyrir að vera virkasti íslenski bloggarinn, en hana nú. Eins undarlegt að það kann að virðast var ég núna að klára síðasta misserið mitt í Cornell. Mér sem finnst ég nýbyrjaður, rétt farinn að þekkja umhverfið og læra götuheitin. Merkilegt hvað hærri aldur og einföld rútina gera mann ónæmari fyrir gangi tímans, hann bókstaflega hleypur frá manni. Næsta spurning er þá hvert þessi tími fer allur saman...

Atvinnumál
Þegar maður klárar nám þá er víst venja að pæla í því hvað maður eigi að gera næst. Eða eitthvað svoleiðis. Ég var nú ekkert voðalega framsýnn í þeim efnum, en sótti samt um starf/post-doc á nokkrum stöðum. Var sendur í atvinnuviðtal með flugi (og bíl og hóteli, leið eins og prinsi) til Yahoo! Research í Kaliforníu í febrúar, sem og Microsoft Research (svona breytist tíminn) á svipuðum slóðum, og var í viðræðum við Amazon og Google í Seattle. Ég hefði sennilega ekki getað valið mér verri tíma til að útskrifast -- þessi fyrirtæki eru öll frekar illa sett varðandi fjármagn. Það er því svo að allir tölvunarfræðingar sem eru að útskrifast með doktorsgráðu voru að sækja um sömu fáu störfin (sama og engir háskólar að ráða prófessora út af krísunni), og það var svo að Microsoft Research réði held ég 0-1 starfsmann (og sögðu nokkrum upp út af fjármálaerfiðleikum), Google engan ("hiring freeze"), IBM Research engan (líka "hiring freeze"), en Yahoo! Research réði held ég 4-5. Þessir 4-5 sem urðu fyrir valinu voru víst prófessorar frá góðum háskólum (sem voru væntanlega ekki að fá fullráðningu), og fólk með langa reynslu frá öðrum rannsóknarfyrirtækjum -- engir nýbakaðir doktorar.
Viðtölin gengu vel, mér var sagt óbeint að þeir hjá Yahoo! Research hafi verið mjög spenntir fyrir mér, en það varð ekkert úr því jafnvel eftir 2 mánaða bið. Engu að síður voru þeir hjá IBM Research sem ég kynntist í janúar nógu spenntir fyrir mér að ná að sneiða fram hjá þessu ráðningafrosti (sem er víst ekki auðvelt) og buðu mér post-doc stöðu á mjög góðum launum til a.m.k. 1 árs í september! Ég ákvað að taka því tilboði enda mjög spennandi og góður hópur, og stefni að því að reyna við atvinnumarkaðinn aftur á næsta ári þegar vonandi fleiri stöður eru opnar í heiminum. Að auki flæktust málin þegar Fulbright synjaði mér um undanþágu frá því að fá að sækja um atvinnuleyfi í Bandaríkjunum án þess að þurfa að vera á Íslandi í tvö ár. Amazon kom seint inn í umræðuna, en virtust áhugasamir og vilja fylgjast með mér næsta árið. Sama gildir um Yahoo!, og eitthvað lítið fjárfestingafyrirtæki í London ("hedge fund") sem hafði samband við mig. Ég hef takmarkaðan áhuga á Google, þó ég þekki til þess sem er yfir Google í Seattle og hann hvetji mig um að athuga stöður þar. Svo var ég líka hvattur til að sækja um prófessorstöðu við Max Planck Institute í Þýskalandi á næsta ári, sem er frekar spennandi því skólinn er mjög góður og býður upp á föst mánaðarlaun í stað þess að þurfa að sækja um rannsóknastyrki í sífellu til að framfleyta sér og nemendum sínum. Kynntist líka gaur frá Harvard Business School sem hefur áhuga á að stofna fyrirtæki byggða á hugmynd sem ég er með, kannski á næstu árum. Það eru því mörg járn í eldinum, sem ég er frekar stoltur af.

Næsta ár
Ég er sem sagt á leið til rannsóknarhóps IBM í september. Hvar? Til hópsins sem ég kynntist í janúar í Haífa í Ísrael. Nú renna væntanlega tvær grímur á lesendur. Ég spáði mikið í þetta -- hvað felur það eiginlega í sér að búa í landi sem er með svona ófriðlega utanríkisstefnu í heilt ár? Þýðir það að ég sé að styðja það sem er að gerast þarna? (og fleiri álíka spurningar).
Meðan sumir sniðganga vörur frá Ísrael væri ég að vinna fyrir þá og skapa arð, og því að vissu marki samsekur um það sem þeir standa fyrir. Þetta er auðvitað rétt, og nákvæmlega sömu rök gilda um veru mína í Bandaríkjunum, sem vígja enn tvö blóðug stríð.
Ég ræddi þetta mikið við Hussam, palestínumanninn sem ég hef unnið með í rúmt ár hjá Cornell. Hann og flestir aðrir sem ég ráðfærði mig við hvöttu mig eindregið til að fara, og hér eru tvær ástæður (fyrir utan gæðin á hópnum sjálfum fyrir starfsferilinn):

• Í fyrsta lagi verður þetta lífsreynsla: tækifæri til að sjá ólíka menningarheima og kynnast fólki á stað sem er sífellt í stríði. Það er mikil saga og flækjur í deilunum þarna í Miðausturlöndum (sjá fyrri bloggpóst), og eitthvað sem maður lærir ekki á yfirborðskenndum og hlutdrægum örfréttum. Hussam gaf mér t.a.m. bók Jimmy Carters um friðarferlið.
• Í öðru lagi hefur maður tækifæri til að miðla skoðunum sínum og rökræða við landann. Ef mér tekst að sannfæra einhverja að hægt sé að finna (tiltölulega) friðsamlega lausn á deilunum, t.d. með stofnun sjálfstæðs Palestínuríkis, láta fólk átta sig á augljósri samlíkingu við Apartheid aðskilnaðarstefnuna í Suður-Afríku, eða á einhvern hátt að minnka rýginn þarna á milli þá fyndist mér ég hafa lagt hönd á plóg til að bæta ástandið.

Ég verð þá í Haífa í ár frá og með september, og þótt auðvitað hefði verið betra að vera í "samþykktara" ríki af hálfu Íslendinga er ég farinn að hlakka til að vinna með spennandi hóp þarna. Allir sem þora eru velkomnir í heimsókn!

Boston
Ég sit annars hérna á meðalstórum flugvelli að nafni Hanscom í Boston. Við Jean-Baptiste, félagi minn úr deildinni, leigðum okkur fjögurra sæta Cessna flugvél á laugardaginn og flugum til Boston í blíðskaparveðri. Þannig er mál með vexti að Becky er komin aftur heim frá Botswana, en er í Boston í sumar að vinna að rannsóknum hjá Harvard. Í dag er veðrið öllu verra (reyndu að bera hratt fram "fari það í verra með ferðaveðrið"), og við því veðurtepptir þar til á morgun enda lítið spennandi að fljúga í gegnum þrumuveður. Gaman að sjá Becky (hún kom í heimsókn í síðustu viku sem var indælt), og Boston er voðalega krúttleg borg. Flugið hingað var skemmtilegt og viðburðalítið, nema að flugvallarstjórinn í turninum hér í Boston var í einhverju rugli -- þrjár vélar þurftu að taka 360 biðhring, hann ruglaði kallmerkinu okkar tvisvar, stefndi okkur beint á móti annarri vél að beygja inn á lokastefnu (!), lét okkur lenda svo í rassgatinu á annarri lítilli vél á sömu flugbraut eftir að hafa látið þyrlu lenda á þverstæðu flugbrautinni inni á milli þessarra véla. Verulega sveitt.

Vorferð til Wyoming
Ég fór í mjög skemmtilega bakpoka- og skíðaferð um marsleytið með þeim Raghu, Lars, Jen (kærustu Lars) og vinkonu hennar. Þegar við vorum að plana ferðina var Yunpeng, einn tiltölulega vinafár félagi okkar í deildinni, með eyrun á veggnum. Hann spurði svo "Hey, má ég elta ykkur í bakpokaferðinni? Ég get verið 100m fyrir aftan ykkur og tjaldað sjálfur." Það er ýkja fátt sem maður getur sagt við svona fyrirspurnum, svo við buðum greyinu bara að vera með. Við héldum af stað í Jackson Hole í hinu íðilfagra en einfeldingslega fylki Wyoming í geðveikum kulda með úttroðna bakpoka og létt en seðjandi nesti til nokkurra daga. Fyrstu 4 dagana vorum við á skíðum og snjóbrettum í glimrandi veðri í brekkum sem láta Bláfjöll líta út eins og lítinn róluvöll. Raghu greyið var vart standandi á skíði fyrsta daginn (fór í pollabrekkuna einu sinni fyrir löngu, og var mest bara á hausnum í henni). Á öðrum degi að taka hann með okkur í aðeins of erfiða brekku þar sem hann datt en skíðin héldu sinni ferð. Honum var svo hjálpað niður af starfsmönnum (það átti að fara að loka skíðasvæðinu) í snjóplóg og leið eins og hálfvita. En á 4. degi fór hann með okkur í geysihraðar svartar brekkur. Fljótur að ná þessu kallinn, enda í góðu formi. Ég prófaði "Double Black Diamond", sem eru erfiðustu brekkurnar þarna í ótrúlegri hæð. Geðveikt fjör, en ég þarf aðeins meiri reynslu til að geta átt við allar þessar misfellur í níðbröttum brekkum á bullandi ferð án þess að vera að stöðva í sífellu. Eitt sniðugt var að við gátum skíðað alla heim á hótelið, sem sparaði manni annars stutta rútuferð. Þrátt fyrir nístandi kulda fórum við og margir aðrir gestir í heita potta úti, svipaður fílingur eins og heima en talsvert túristalegra.
Bakpokaferðin sjálf var glimrandi góð. Við gengum einhverja tugi kílómetra á snjóþrúgum á 4 dögum og tjölduðum á frostnum vötnum á leiðinni. Gífurlega fallegt landsvæði í Wyoming. Á kvöldin boruðum við okkur brunn í gegnum ísinn, og útbjuggum setustofu úr snjónum til að elda máltíð og spiluðum þar Brids þar til sólin settist. Við fengum þá snjöllu hugdettu að ganga upp eitt fjallið á snjóþrúgum til fá útsýni fyrir myndatöku, og skildum bakpokana eftir niðri. Fjallið varð brattara og brattara, og að lokum fann ég hvernig snjórinn tók að hreyfast undir fótunum á mér. Smátt og smátt varð skriðan að stærra og stærra snjóflóði, og engin leið að grípa í neitt -- ég stöðvaðist ekki fyrr en ég baðaði út öllum öngum og hafði þá runnið niður 20-30 m, ekkert langt fyrir ofan lítið freistandi kletta- og trjábelti. Frekar stressandi, en ágætt að ekki fór illa. Við hnetuheilarnir ákváðum að þetta klifur væri kannski ekki gáfulegasta planið, og renndum okkur svo niður fjallið.
Á bakpokaferðinni urðum við að geyma matinn okkar í bjarnheldum hólkum til að koma í veg fyrir að lokka að okkur birni sem voru einmitt að skríða úr híði. Sem betur fer rákumst við ekki á neina (hungraða) birni, en okkur tókst að sjá elgi og hreindýr, og Raghu (sem er hér hálfur undir snjó þrátt fyrir þrúgurnar) tókst einhvernveginn að sjá nokkra magnaða ránfugla. Þegar ferðinni var lokið tókum við göngutúr í átt að náttúrulegri heitri uppsprettu, ofsalega notalegt eins og sést hér.


Útskrift og fjölskylduheimsókn
Fyrir rúmum mánuði fékk ég mjög skemmtilega heimsókn frá allri fjölskyldunni, hvorki meira né minna. Reyndar þurfti Doppa að vera heima að passa sjálfa sig. Þrátt fyrir kreppu og gjaldeyrisskömmtun mættu þau í útskriftina mína 24. maí, og voru í 2 vikur að skoða Boston og Íþöku. Formlega útskriftin samanstóð af þremur táknrænum færibandaathöfnum: sú fyrsta var í tölvunarfræðideildinni þar sem leiðbeinandinn minn Ken Birman "krýndi" mig með hempu sem fer á þar til gerðan útskriftarbúning (sjá myndir), sú næsta var heiðursathöfn til doktorsnema sem voru að útskrifast (fékk að taka í höndina á forseta Cornell), og að loki var hreint risastór athöfn þar sem grunn- og mastersnemar voru staddir, og hlýtt var í þriðja skipti á ræðu um ágæti útskrifaðra nema, þau verkefni sem kynslóðin stendur frammi fyrir og auðvitað um áhrif efnahagskreppunnar. Bærinn okkar er hreint sneisafullur af fólki um útskriftarhelgar, og veitingastaðir margfalda verðskrána því eftirspurnin er gríðarleg. Ég ætlaði að reyna að bóka máltíð fyrir fjölskylduna mánuð fram í tímann á einhverjum meðalfínum veitingastað, en það eina sem var laust var borð kl. 22:30 gegn því að borga 7.000 kr. á mann fram í tímann. Við ákváðum að láta ekki ræna okkur viljandi, svo við fengum okkur bara klassý kleinuhringjakvöldverð á Dunkin' Donuts, og marineruðum svo nautalundir og héldum vel heppnaða 30 manna grillveislu næsta dag ásamt þremur öðrum félögum sem voru að útskrifast (sjá mynd).
Familían staldraði við í Boston í 4 daga í upphafi ferðarinnar til að svala fatakaupaþörfum yngsta meðlimsins, og til að skoða vísindasafnið. Næst á dagskrá var náttúran og svæðið í kringum Íþöku, en þau fengu að gista í sveitabænum hjá mömmu Beckyar innan um kindur og lamadýr. Ég tók systurnar með í frekar spennandi flugferð yfir Cornell campusinn, Taughannock fossinn og Watkins Glen gilið í blíðskaparveðri. Seinna fór öll fjölskyldan (nema ég sem var að læra) að skoða alla litlu sætu fossana í minni hæð í Watkins Glen.
Upphaflegt plan var að tjalda í Adirondacks þjóðgarðinum og fara einn dag í rafting, en við vorum í tímaþröng og komumst að því að það var álíka dýrt að tjalda og að leigja hótelherbergi, svo við gistum í Albany, höfuðborg New York fylkis, í tvær nætur til að ná heilum degi á ánni. Embla hefur farið nokkrum sinnum í rafting, og hér á blogginu má lesa um mína fyrstu raftingferð á Níl í Kenýa. Hinir höfðu aldrei farið áður, svo við ákváðum að reyna að taka þessu létt. Hins vegar var það svo að lauflétt 1-2. stigs rafting var bara örstutt 6km ferð, en 3-4. stigs rafting var 30 km bátsferð á Hudson á sem rennur einmitt inn í Hudson Bay í New York borg. Báturinn okkar var frekar léttur, en við vorum aðeins 7 af 15 (2 leiðbeinendur) og því þurfti að nota fullan kraft til að stýra bátnum. Þegar á ánna var komið kom það í ljós að sökum mikilla vatnavaxta voru flestar flúðirnar orðnar að 5. stigs flúðum, sem er einmitt hæsta stigið (til eru 6. stigs flúðir sem eru aðeins ætlaðar kappþjálfuðu ofurfólki). Á innan við hálftíma eftir um 4-5 km ferð festumst við í rosalegri iðu, Röskva datt út úr bátnum í kalda ánna, og næst horfði ég á eftir föður mínum sogast undir bátinn og sá hann ekki koma úr kafi, en ég átti í fullu fangi með að reyna að halda bátnum stöðugum ásamt hrópandi leiðbeindendum og skelkaðri móður. Embla sat þögul og hjálpaði til þrátt fyrir að hver fjölskyldumeðlimurinn á öðrum hyrfi sjónum. Eftir að við náðum að losa okkur úr iðunni fundum við Röskvu sem hafði tekist að koma sér í skjól hjá steini, og pabba lemstraðan eftir að hafa rispast á steinum neðar í ánni. Röskva og pabbi héldu bæði að þau myndu drukkna, og Röskva sagðist helst bara vilja fara úr bátnum. Sem sagt eftir að aðeins 1/6 af ferðinni var búinn var öll fjölskyldan óttaslegin (nema Embla) og starði á mig með svona "hvað í ósköpunum varstu að gera okkur Ýmir?" svip. Það var nóg eftir af flúðum, svo við héldum áfram að keppast dauðþreytt við að halda okkur á floti og fjölskyldumeðlimum innan borðs undir hrópum og köllum leiðbeinendanna. Það var lítið um óhöpp eftir þetta, og ég held að öllum hafi þótt þetta gaman eftir á að hyggja, þótt þetta hafi verið rosalegra en það sem við var búist. Ætli fjölskyldan á Hraunteigi 13 sé ekki lífsreyndari eftir svona ferðalag?

Námsdót
Greinaskriftir og annað ganga bara vel. Rannsóknirnar sem ég gerði hjá Yahoo! síðasta sumar komust inn á aðra af tveimur bestu ráðstefnum í gagnasafnsfræði, VLDB (Very Large Data Bases) sem verður í Lyon í Frakklandi í ágúst. Einkaleyfið á þessari uppfinningu er líka að detta inn á næstu skref ferilsins. Búinn að senda inn nokkrar greinar hingað og þangað. Ég verð á ráðstefnunni ICDCS í Montréal næstu viku, en Ken er þar að halda stefnufyrirlestur (keynote) sem fjallar að miklum hluta um mínar rannsóknir. Í september verð ég á lítilli ráðstefnu í Kaliforníu, og vonandi kemst a.m.k. önnur af tveimur greinum sem ég sendi inn í LADIS ráðstefnu sem verður á sama tíma og besta ráðstefnan á mínu sviði (SOSP) í október. Þess fyrir utan verð ég hér og þar á ferðalagi, á þjóðhátíðardaginn hérna 4. júlí verð ég t.d. með Becky hjá ömmu hennar (sjá fyrri pósta) að halda upp á 90. ára afmæli hennar (amman er aftur á leið í fallhlífarstökk - það var svo gaman síðast). Því næst verður giftingarveisla hjá bróður hennar Willi, fór í gær að kaupa rosaflott (en dýr) jakkaföt til að líta sæmilega út þarna. Vel á minnst, Willi hélt skemmtilegt steggjapartí, sem fólst fyrst og fremst í heilum degi af litbolta (paintball) á risastórum litboltavelli í Pennsylvaníu með þriggja hæða kastala og alles. Fer svo eitthvað meira til Boston, ætla jafnvel að reyna að fljúga þangað aftur (og þá með farþega). Ég er að passa kisulóruna hennar Beckyar hérna (hún er búin að hreiðra um sig í litla herberginu mínu og eltist við alls kyns leikföng og snúrur), og þarf kannski að taka hana með einn daginn til Boston handa Becky. Að lokum er aldrei að vita nema maður kíki heim í ágúst eða september. Ég þarf samt að reyna að finna mér tíma til að klára þessa doktorsritgerð, hún skrifar sig víst ekki sjálf :-( Ætla að reyna að verja hana í lok ágúst eða september áður en ég fer út. Vonum það besta!

Best að halda áfram með smjörið! Góðar stundir :-)

Lausn á þraut 24: "Ég er sífellt soltinn, en ét þó eins og sauður. Sérhver fingur sem ég sleiki verður fljótlega rauður. Hver er ég?" Jú, þetta er auðvitað hann Eldur. Ofsalega er fólk eitthvað lítið tilbúið að giska... :-P

Þraut 25:
Íslenskur nördi er kominn á lyf við banvænni ofvirkni. Læknirinn segir að á hverjum morgni þurfi hann að taka eina pillu A og eina pillu B á nákvæmlega sama tíma, annars deyr hann. [Sem sagt, ef þú tekur bara aðra pilluna, of margar, eða fyrst eina og svo aðra þá deyr greyið nördinn úr ofvirkni.] Einn morguninn er nördinn búinn að láta eina pillu A í höndina þegar hann óvart setur tvær B pillur með. Hann tekur þá eftir því að allar þrjár pillurnar (ein A, tvær B) líta nákvæmlega eins út og engin leið til að aðgreina þær. Að auki er læknirinn hálfgerður skúrkur og rukkar þig yfir 100,000 kr. á pillu, svo það borgar sig ekki að henda neinum pillum í núverandi efnahagsástandi. Hvað getur nördinn gert við þessar þrjár pillur án þess að henda neinni, og án þess að stofna lífi sínu í hættu?