Upprisa

Æ, afsakið letina. Það gafst lítill tími fyrir blogg í annarlok, sem gerir það erfiðara að byrja aftur því þá þarf maður að hlaða upp svona sprengju eins og síðast. Eða bara að sleppa smáatriðunum... En hér er blóm sem engu tengist.Fannst það bara svo sætt eitthvað í morgunsárið.

Önnin er loks á enda. Að vísu bíður maður enn eftir einkunnum en þær hljóta að skila sér á endanum. Það fóru langar stundir í verkefnið okkar í upplýsinganetum (og fara reyndar enn því okkur langar að gefa þetta út). Ritgerðin fjallar um netagerðarleik eða Network Creation Game sem eru nýleg mið í leikjafræði og má nálgast hér. Við Georgios erum komnir í meira svona rannsóknatempó og eyðum löngum stundum þessa dagana í slíkt bagstur. Vonum að það beri ávöxt (þ.e. útgáfu) von bráðar. Sjáum til. Hér má sjá mynd af forriti sem við skrifuðum sem á að líkja eftir fæðingu og þróun Internetsins (í talsvert einfaldaðri mynd).



Hér í Íþöku er loks komið sumar. Fuglarnir sem búa í trénu fyrir utan íbúðina hans Georgios eru komnir aftur. Alveg stórfurðulegt, það er fjöldinn allur af trjám þarna en bara í einu þeirra virðist vera svona fuglacafé þar sem allir fuglarnir eru og syngja/garga saman. Hitinn er búinn að vera snarskrýtinn, það var skítkalt í síðustu viku (um 5 stig), 10 stiga svartaþoka í gær en 31 stig og heiðskírt í dag.
Hmm... kannski að ganga alla leið með þessar lýsingar. Á mánudag verður skýjað á köflum, en léttir til þegar líða tekur með degi. Norðvestanátt. Hiti breytist lítið. Jaðrar við að veðurfarið sé flóknara en heima. Annars eru stelpurnar komnar í boli og stuttbuxur og skokka saman í torfum karlkyns áhorfendum til mikillar skemmtunar. Já, enda að koma júní. Reyndar er fólk allt á förum, í dag var t.a.m. útskrift þar sem ég kvaddi alla gríslingana sem ég var að kenna með. Fékk reyndar heimboð m.a. í Berkeley og New York svo kannski maður sjái liðið aftur áður en yfir lýkur. Hér má sjá einn þeirra.


Mér finnst vægast sagt furðulegt til þess að líta að maður sé búinn að vera hérna í 9 mánuði, vistin hér er kærkomin og líður hjá of fljótt ef eitthvað er en að sama skapi er maður búinn að sanka að sér ósköpunum öllum af fróðleik. Hins vegar komst að því nýverið að að meðaltali útskrifast nemendur hér á 6 árum, en ekki 5 eins og mér var tjáð (hehe), svo with high probability á ég 5 ár eftir, alveg eins og þegar ég kom. Fjör.

Talandi um sumar, þá var ég á túninu að læra um daginn þegar ég heyri kunnuglega tónlist. "Er þetta ekki Pétur og úlfurinn?" hugsa ég (það er frægt verk eftir Prokofiev sem er svona saga með tónlist) og fer að velta því fyrir mér hver sé að blasta þetta svona hátt um hábjartan dag. Ég geng á hljóðið og enda loksins á einhverri afskekktri hæð í einni af byggingunum á campus.
Þá er þar hvorki meira né minna en heil hljómsveit af krökkum í skólanum að æfa, og sögumaðurinn enginn annar er John Cleese! (einn af gaurunum úr Monty Python) Það er ekki oft sem maður sér svona frægt celebrity augliti til auglitis, en þess ber að geta að Cleese er heiðursprófessor við Cornell háskóla.


Góðir landsmenn. Ég kem heim á skerið þann 8. júní og verð til þess 21. að hitta vini, vandamenn, vinavendi, vandavini, mannvendi og loks ættingja. Já, og fjölskylduna. Og kisu. Að auki er ráðgert að klára þá tíma sem ég á eftir af einkaflugmanninum þannig að ég geti fengið skírteini sem gildir í báðum löndum. Er að reyna að halda mér við hérna, og verð því á ferð og flugi (krrtss!) næstu vikuna hérna yfir campusnum. Þess ber kannski að geta að það er helmingi ódýrara að fljúga hérna úti en heima, en samt er fólk að kvarta yfir kostnaði. Flugklúbburinn hérna í Íþöku er annars stórgóður, þarna eru afbragðskennarar og flottar vélar. Að auki er æfingarsvæðið sérlega fallegt, fullt af fossum, vötnum og skógum. Þarf að smella fleiri myndum af því við tækifæri (reyni oftast að einbeita mér að því að fljúga vélinni...)

Fjórum dögum heimkomu mína mun gervöll fjölskyldan (að kisu undanskilinni, en hún verður varðköttur heimilisins) verða dregin út til Bandaríkjanna í heilan mánuð. Þau verða í tvær vikur hérna í íbúð sem ég fann handa þeim í tóma bænum Íþöku, og loks tvær vikur í Nýju Jórvík í Intervac-skiptum við Kana nokkurn. Hver veit nema maður geti komið familíunni í frisbíspil og göngutúra í stað sjónvarpsgláps og búðarneyslu. Skulum sjá til.


Undanfarna viku hef ég vaknað kl. 5:30 um morgnana. Annars árs neminn og samkennarinn minn, Yogi, fékk nefnilega þá prýðishugmynd að bjóða nokkrum okkar í Yoga daglega við sólarupprás í Stewart Park. (Reyndar heitir Yogi fullu nafni Yogeshwer sem er Yoga guð Indverja).
Þar lærðum við alls kyns sniðugar öndunaræfingar (t.d. eina sem hitar þig ef þér er kalt) og teygjur. Líka gaman að vera kominn svona snemma á lappir, maður getur fengið sér morgunmat á veitingastöðum og nýtt sólarljósið betur.

Fann þennan líka fína flygil á campus í svona ofsakósí setustofu/bókasafni þar sem fólk gjarnan lærir. Virðist vera stilltur reglulega og veitt gott aðhald, og ekki jafn slitinn eins og mörg píanó á campus. Sá galli er á gjöf Njarðar að setustofan verður lokuð í sumar. *andvarp* Veit að vísu um annan sem ég ætla að reyna að skoða... En mikið er nú kærkomið að geta farið að spila aftur, og það jafnvel reglulega. Var farinn að taka einhverjar samfelldar þriggja-fjögurra tíma syrpur í setustofunni áður en henni var loks lokað, visnum píanóvöðunum til mikillar þjálfunar sem og skemmtunar.

Þessi helgi er útskriftarhelgi grunnnemanna, og er búin að valda einhverri mestu umferð sem ég hef séð hérna í Íþöku. Ekki nóg með það, heldur hafa allir veitingastaðir bæjarins fyllst upp, þar með talið fíni staðurinn sem er á heimavistinni minni og er oftast mjög hljóðlátur en breyttist í fuglabjarg yfir helgina. Það er líka traffík á póstlistana því allir þeir sem eru að flytja héðan eru að selja/gefa sitt hafurtask hræódýrt áður en þeir hverfa, svo maður er búinn að vera að sanka að sér alls kyns dóti. Þetta kemur sér fjarska vel því við Georgios flytjum saman í íbúð í ágúst og höfum nú þegar reddað sjónvarpi (þ.e. DVD-spilara, það verður sko ekkert cable hjá okkur), risalömpum, örbylgjuofni (verðum því með 2), diskastell, pottum, pönnur (þ.m.t. wok-pönnu til að elda kínverskt) og hjóli. Og það er bara byrjunin því það er enn verið að gefa. Þessi íbúð okkar er samt fjandi skemmtileg, er á fjórðu hæð með geðveikt útsýni yfir skóg og læk og svona 10 mínútna gang frá campus. Þarna er risastórt eldhús (við hlökkum mikið til að hætta daglegum veitingastaðaheimsóknum) og stofa með leðursófum, tvö risaherbergi (annað þó talsvert stærra) með góðum borðum og stólum og svona, líkamsræktarsalur á okkar hæð og síðast en ekki síst stór 10 manna leðraður heimabíósalur sem er sameiginlegur fyrir okkar hæð og tilvalinn í bíósýningar. Já, þetta verður ljómandi.



Jæja, er þetta ekki orðið ágætt? Þarf að fara að sprikla áður en ég fer í útigrillveislu með öðrum Evrópskum nemum. Ykkur til skemmtunar (og yndisauka) getið þið horft á versta tónlistarmyndband veraldar sem var kvikmyndað í Finnlandi á 9. áratugnum.


Síðasta þraut: Hvorki meira né minna en ENGINN tók þátt í síðustu þraut. Eins og hún var nú létt. Þið ættuð að skammast ykkar. Ímyndum okkur að við stöndum á annarri lestinni, segjum Reykjavíkurlestinni. Þá er Hornafjarðarlestin að nálgast okkur á (220+250) km/klst = 470 km/klst hraða. Þar sem það eru 470 km milli Hornafjarðar og Reykjavíkur tekur það klukkustund fyrir lestirnar að mætast. Á þeim tíma er geitungurinn búinn að vera fljúgandi stanslaust í klukkutíma á 500 km/klst hraða, og hefur því flogið 500 km. Ekki var það nú erfitt.



Það er samt skemmtileg saga af stærð-, eðlis- og tölvunarfræðingnum John van Neumann sem fer á þessa leið. Gaur spyr hann þessarar geitungaspurningar, og John pælir í nokkrar sekúndur og svarar svo "500 km". "Áhugavert, flestir sem ég hef spurt reyna að leggja saman óendanlegu röðina" segir Gaur. "Hvað meinarðu? Ég gerði það..."
(ef þetta var ekkert fyndið þá þurfið þið að taka smá stærðfræðigreiningu til viðbótar).

Þraut 12: Við sjáum mynd af bandarískum minnisvarða. Hvar nákvæmlega er hann staðsettur og hvers er verið að minnast? (bæði svör þurfa að berast samtímis).