Muuuuu...

Afsakanir

Jæja, þú hefur þá ekki gefist upp, lesandi góður? Ég þakka tryggðina. Einhver sagði að "blogg sé vetrarsport", en það hefur greinilega ekki gengið upp hjá mér. Raunin er sú að löng bið milli blogga
stafar af öðru hvoru eftirfarandi skilyrða:

• Of lítið hefur gerst frá síðasta bloggi
  
• Of mikið hefur gerst frá síðasta bloggi
  

Lesendur velta því oft fyrir sér hvort skilyrðanna sé fyrir hendi hverju sinni. Þó ég hallist að því síðarnefnda er það lesandans að ákvarða.

Tíminn er eins og vatnið...

Mér finnst furðulegt að það sé nærri kominn desember. Þetta síðasta blogg mitt var skrifað á einum heitasta tíma sem ég hef upplifað, og ég fæ með engu móti skilið þrá mína þá fyrir loftkælingu þar sem úti var frost og snjóaði fyrir nokkrum dögum. En í dag gæti ég hins vegar farið út á stuttbuxum í 14 stiga hita hér í Íþöku. Þrátt fyrir slíkar sláandi hitabreytingar er nokkuð ljóst að Vetur konungur er kominn til að drottna hér í bænum. Trén hafa fyrir löngu pakkað saman, laufin fölnað í gullfallega haustliti og fokið út í buskann, íkornunum til mikillar hremmingar (engir felustaðir til að tæta í sig hnetur). Náttúran er alltaf falleg hérna á svæðinu og sérstakur sjarmi yfir trjánum og fossunum. Hér má sjá sumar- og haust útsýni frá glugganum á nýju skrifstofunni minni.

Heimkynnin...
Svo við byrjum þar sem frá var horfið þá fluttum við Georgios saman í þessa líka fínu íbúð í húsi á móti gamla bústaðinum mínum (förum enn þangað öðru hvoru að spila pool). Eitt af því fyrsta sem við settum upp var stór tússtafla til að geta nú reiknað og rannsakað heima og heiman. Það hefur tekist ágætlega. Við förum líka óreglulega í bíóherbergið og blöstum stórmyndum á borð við V for Vendetta og Gladiator, og stefnum á Alien og Indiana Jones maraþonsýningar von bráðar. Að vísu er
talsverð samkeppni um herbergið svo við þurfum að góma það í tæka tíð fyrir slíka viðburði.

Íbúðin okkar hefur líka valdið farsælum breytingum á mataræði (og þar af leiðandi bankainnistæðu sökum minna magn skyndibita) þar sem við erum kóngar í eigin ríki í eldhúsinu og eru engin höft á því hvað við getum eldað, nema kannski:

• Vankunnátta
• Tîmaskortur
• Hráefnisleysi
  

Hér til hliðar á t.a.m. sjá mig reyna að vega hveiti án matarvogar. Það er því ljóst að flóknar uppskriftir féllu ekki vel inn í kokkamennskuna hér, og því höfum við torgað lifandi skelfingar ósköpum af pasta, cous-cous og hrísgrjónaréttum. Að vísu setur það sitt strik í reikninginn að Georgios er sjálfskipuð grænmetisæta síðan í janúar og því lítið kjöt sem berst hingað inn. Nú setja eflaust margir upp skeifu, en raunin er sú að það er ótrúlegt hvað kjöt er oftast mikið aukahráefni í góða rétti. Að auki er erfitt hér í Bandaríkjunum að segja til um hvers kyns skepnu maður er að borða hverju sinni (sjá KFC söguna) og gríðarlegt magn rotvarnarefna og vaxtarhormóna í kjöti gerir það enn síður lystugt. Það var t.a.m. auglýsing uppi í skóla þar sem bent var á að 95% eggja hérna er orpið af hænum í battery cages, en það eru svona búr þar sem hænan hefur hvorki pláss til að standa upp né reisa vængina. Áhrif gríðarlegrar fjöldaframleiðslu hérna virkar afar hvetjandi á fólk að passa sig í mataræði. Þetta má t.a.m. sjá í New York, en fyrirtækið FreshDirect, sem keyrir náttúrulegt ferskmeti heim til fólks, tók hreinlega yfir markaðinn þar á augabragði. Jám... En svona með tíð og tíma hefur eldamennskan okkar Gogga batnað, sjá kafla um nýliðna þakkargjörðarhátíð.

Sem nörd (a.m.k. var það starfstitill minn í grunn- og menntaskóla) ber mér skylda til að gera nördalega hluti (sjá White and Nerdy myndbandið hans Weird Al). Að þessu sinni varð íbúðin okkar fyrir barðinu. Ég ákvað að setja upp skjálausa tölvu (sem er sífellt í gangi) tengda við myndavél sem bíður eftir hreyfingu, og les upp tölvupóstinn manns þegar maður labbar fram hjá henni. Hún spilar tónlist þegar maður klappar saman höndum, og sér að auki um að endurnýja bækur/DVD diska sem maður fær lánaða frá bókasafninu. Nú var ég að fá fjarstýringu sem ég ætla að setja upp til að gera hana að algjöru jukebox. Georgios stóð svo í röð frá kl. 4 að morgni síðastliðinn föstudag, en þá er einmitt Black Friday sem er aðal verslunardagur Bandaríkjamanna. Hann krækti þar í alls kyns gómsætt tölvudót á hráódýru verði, svo sem 22" LCD flatskjá fyrir litlar 14.000 kr. Það er núna planið að fara að bæta við kerfið myndbandsglápi og svoleiðis. Fjör fjör...

...og nágrennið

Það leið ekki á löngu eftir að við fluttum inn að við hófumst handa við að kynnast nágrönnunum í húsinu. Nokkrum kynntumst við í líkamsræktarsalnum sem er einmitt við hliðina á herberginu okkar. Öðrum þeirra buðum við í mat (pasta, að sjálfsögðu, með grísku salati), og smöluðum þeim saman að horfa á kvikmyndir í bíóherberginu. Ljómandi skemmtilegt. Þó höfðum við ívið meiri samskipti við tvær stelpur sem bjuggu í íbúðinni beint við hliðina á okkur, og til að gera nokkra vikna sögu stutta hefur önnur þeirra verið kærasta mín í rúman mánuð núna. Hún heitir Kim (eða Kimmie) og er á síðasta ári í svona Human Development, sál- og fornleifafræði kokkteil í grunnnámi. Þess fyrir utan vinnur hún á kaffihúsi á campus, og í frístundum (sem eru æði fáar sökum fjölda þeirra kúrsa sem hún er að taka) er hún framúrskarandi listskautari. Sambandið okkar hefur verið afar traust, einlægt og skemmtilegt og ég met það mjög mikils.

Vel á minnst þá var núna nýverið tekin mynd af okkur saman fyrir Cornell Daily Sun, sem er stærsta fréttablaðið á campus. Hún sýnir mig sitjandi í einni setustofunni að spila á píanó og Kimmie við hliðina á mér. Ég sver að allir sem ég þekki hafi séð þessa mynd, meira að segja ritarinn í deildinni hengdi hana upp á hurðina sína! Talandi um píanó þá fjárfesti ég fyrir skömmu í þessu líka fína Roland FP2 stafræna píanó sem er með glimrandi fínan áslátt. Það er orðið löngu tímabært gera fingraæfingar.

Haustfrí

Það er nú orðið svolítið síðan, en við vorum svo heppnir að fá að fljóta með Lars skrifstofufélaga (fengum nýja skrifstofu með geðveiku útsýni!) í haustfrí. Við Georgios héldum til Maryland í "sumarkofa" kærustu hans og vorum undir það búnir að sofa í svefnpoka. En nei, þetta var þriggja hæða hús með arineldi, leikjasal (keila, pool, borðtennis, pinball, fussball ...), fimm salernum og jafnmörgum svefnherbergjum, og nýmóðins eldhúsi. Fyrir utan var skógur en aðeins lengra var einkaströnd með kayak og seglbátum og ég veit ekki hverju. Vatnið var líka geðveikt fallegt í haustlitunum eins og sjá má. Grilluðum um kvöldið og fórum svo í minigolf og labbitúr næsta dag. Hreint frábært upplifelsi.

Þakkargjörðarhátíð

Seinni helming síðustu viku var frí í skólanum vegna Thanksgiving, eða Þakkargjörðarhátíðar. Þá fagna Kanar (og reyndar aðrir) haustuppskerunni og þakka fyrir það Guði (góðvini Bandaríkjamanna). Það er til siðs að slátra fyrir hátíðina ógrynni af kalkún og borða á sig gat. Maður vill náttúrulega ekki vera minni maður og ég tók þátt því beinan þátt í áti þriggja slíkra fugla.

• Á fimmtudaginn bauð flugfiðlan Balli, sem nær öðru hvoru andanum milli þess sem hann kafnar í heimadæmum, mér heim til kærustunnar hans Dee þar sem þau höfðu eldað svona líka ljúffengan kalkún og sætar kartöflur (nei Embla, ekki brúnaðar kartöflur), ásamt alls kyns meðlæti og bökum í eftirrétt. Stórkostleg máltíð.
• 
  Á föstudaginn kom fjölskylda Kimmie í heimsókn til hennar. Við eyddum deginum í að gera okkar besta að elda okkar fyrsta kalkún ásamt meðlæti. Það tókst svona líka prýðilega og þvílík ógrynni af mat sem við elduðum (og eigum afgangs í ísskápnum). Hér á myndinni má t.d. sjá hana búa til sósu (gravy) fyrir kalkúninn og mig að kremja jarðarber til að búa til (afar vel heppnaðan) sorbet ís frá grunni.
• Að lokum var svo partý á laugardaginn hjá tölvunarfræðinemunum þar sem var enn einn kalkúnninn (risastór!) og fólki gert að mæta með meðlæti/eftirrétti þar sem við Georgios mættum með undragóða karamellu (svona fudge) og er enn til narts í ísskápnum. Kvöldið fór svo í að spila afar skemmtilegt afbrigði af actionary/charades sem heitir Guesstures.
  

Sífelldar keppnir...

Fyrir um fimm vikum tók ég þátt í danskeppni sem við héldum hér í Cornell (sjá heimasíðuna sem ég eyddi löngum stundum í að fegra). Var færður upp um flokk þannig að það var lítið um verðlaun en annars voðalega gaman. Við hýstum 6 dansara frá UPenn í íbúðinni okkar sem var áhugaverð lífsreynsla (það er himinn og haf milli grunnnema og framhaldsnema hérna í USA, svipað og munurinn á menntaskólanema og háskólanema heima). Næsta danskeppni var svo fyrir viku síðan í Columbus, Ohio í gígantískri 160.000 fermetra byggingu. Klassinn á þessu var ótrúlegur, það voru 600(!) þátttakendur og í mínum flokki var lið sem keppir allt að tveimur flokkum hærra í öðrum keppnum. Það var því lítið um sæti fyrir mig (og aðra hjá okkur reyndar).
Á sama tíma og stað var nefnilega heimsmeistarakeppni í Ballroom/Latin dönsum sem við horfðum á og var hreint magnað. Við vorum mjög sýnilegir áhorfendur, og því afar líklegt að við munum birtast í megninu af þáttum í 5 vikna þáttaröð sem var tekin upp þetta kvöld frá keppninni og verður sýnd eftir áramót.

Fyrir þrem helgum fór ég til Long Island og tók þátt í forritunarkeppni á vegum ACM hér í New York fylki fyrir hönd Cornell (var í einu af 3 liðum sem við sendum). Það sóttist ágætlega, við enduðum í 5. sæti af yfir 60 liðum (hefðum farið í 2-3 sæti ef við hefðum haft 6 mínútur í viðbót). Þess ber að geta að efsta liðið er sent í heimsmeistarakeppnina í Japan. Nú er ég víst kominn á aldur fyrir þátttöku því keppnin er ætluð grunnnemum (en háð fæðingarári), en þetta hefur verið ansi gaman.

...og sífellt í skýjunum.

Heyrðu já, ég fór til Buffalo í dagsferð til að sækja um bandarískt flugskírteini sem ég fékk svo nýverið í póstinum. [Að vísu gleymdi kjáninn ég auðvitað einum mikilvægustu pappírunum í ferðinni en það reddaðist á afar heppilegan hátt]. Ég má því fljúga hérna í Bandaríkjunum, en ekki keyra. Já, það er rétt, það hefur verið erfiðara fyrir mig að reyna að sannfæra liðið í ökuskrifstofunni um að ég sé löglegur einstaklingur hérna heldur en ofurparanoid liðið í fluggeiranum. Furðulegt. Nú þarf ég að fara að klára check í flugklúbbinum mínum svo ég geti leigt vélarnar þeirra og tekið félaga mína með í svaðilfarir.

Hvert fór allur þessi tími?

Það hefur aftur á móti verið lítill tími þetta misserið. Maður er alltaf voðalega bjartsýnn í upphafi að maður muni hreinlega að drukkna í frítíma, en það kemur iðulega beint í smettið á manni. Þannig er svo komið að mér var úthlutað vera eini TA-inn að kenna 681 fyrir Evu Tardos, greiningu reiknirita fyrir doktorsnema sem ég tók síðasta haust (og er skylda). Sem betur fer var öðrum TA bætt við þar sem það eru hátt í 55-60 nemendur í bekknum, og heimadæmi hvers og eins á bilinu 6-25 síður sem tekur óendanlegan tíma að fara yfir. Sem dæmi hef ég verið í 30 tíma samfellt að fara yfir feitan bunka af sérlega erfiðum dæmum. Nú líður brátt að vikulöngu heimaprófi sem verður væntanlega skrautlegt.

Að auki er ég að taka þrjá kúrsa, þrautþungan Approximation Algorithms (nálgunarreiknirit) sem heimadæmin sötra góða tímabita, Advanced Systems þar sem við Georgios erum að eyða löngum stundum að vinna að project fyrir þessa dagana, og að lokum framhaldskúrs hjá Kleinberg af námskeiðinu um netapælingar sem hann kenndi í vor. Það hefur því ekki verið mikill tími aflögufær fyrir hluti eins og blogg, því miður...

Og hvað er næst?

Við félagarnir sem flugum saman til hlýrri slóðan, nánar tiltekið Florida yfir síðustu jól og áramót, ætlum að endurtaka leikinn aftur. Í þetta skiptið förum við þó talsvert sunnar. Reyndar svo ofboðslega sunnarlega að við munum eyða áramótunum með mörgæsum! Já, við erum nefnilega búnir að kaupa miða til Chile frá 18. desember til 12. janúar. Af hverju snúum við aftur svona seint? Jú, það er vegna þess að deildin var að fella niður þessu alræmdu Q-próf í janúar sem gerir það að verkum að lokapróf í nokkrum grunnkúrsum munu vera nægjanleg til að fá jafngildi mastersgráðu. Ég á ekki nema eitt slíkt eftir og tek það annað hvort í desember eða næsta vor.
Allavega, planið er að eyða 8-10 dögum í bakpokaferðalega í Patagonia þjóðgarðinum sem er nærri syðsta tanga Suður-Ameríku, og svo restinni í höfuðborginni Santiago og nágrenni. Með í ferð slást Lars og kærasta hans. Það er mikil tilhlökkun í loftinu! :-P

Vel á minnst!

Hún mamma mín varð fimmtug á föstu- daginn! Hjartan- lega til hamingju með afmælið! :-) Saman spanna foreldrar mínir því rúma öld sem verður að teljast dágott...

Jæja, þá ertu kominn með ágrip af minni sögu undanfarna mánuði lesandi góður. Ég var að vísu nær tilbúinn með miklu lengra blogg sem hrundi, svo sennilega er þetta meiri mýflugumynd en áður. Ef ég næ ekki að svala forvitni sumra þá er bara að senda comment! Góðar stundir (og munið að taka þátt í þrautunum!)

Þraut 14:
Hvaða heitir þetta skýjafyrirbæri?

Þraut 15:
Það eru 5000 númeruð sæti fyrir jafnmarga gesti í afmælisveislunni hennar mömmu. Fyrst að setjast er hún Embla, en hún man auðvitað ekki númerið sitt svo hún velur sér sæti af handahófi. Næsti gestur kemur inn og sest í sætið sitt nema það sé upptekið en þá velur hann sæti af handahófi, og svo koll af kolli. Nú kemur síðasti gesturinn inn (ég, alltaf seinn). Hvað eru miklar líkur á því að sætið mitt sé upptekið?

Lausn á þraut 13: Ef Karl væri snjall myndi hann geta haldið hausnum með a.m.k. 25% líkum með því að synja fyrsta helmingnum af stelpunum (henda út 500 stykkjum) og giftast svo fyrstu stelpunni í næsta holli með hærri heimanmund en þær fyrstu.
Af hverju virkar þetta? Segjum að stelpan með hæsta heimanmundinn sé sú "besta", og sú sem er með næsthæsta heimanmundinn er sú "næstbesta". Það eru helmingslíkur á því að sú besta sé í fyrri helmingnum af þessum 1000, og í því tilfelli verður Karl höfðinu styttri því hann mun synja þessari bestu. Aftur á móti leikur gæfan við hann ef að næstbesta stúlkan er í fyrri helmingnum (á því eru helmingslíkur), og sú besta í seinni helmingnum (sem aftur gerist í 50% tilfella), svo hann fær að lifa daginn af með a.m.k. 0.5*0.5 = 0.25 = 25% líkum.
Til að auka þessar myndum við þurfa við að skoða tilfellið þegar bæði besta og næstbesta stelpan eru í seinni helmingnum, því þá skiptir röðin á þeim máli. Aftur á móti nægir okkur að skoða alla mögulegar staðstetningar bestu stelpunnar og líkurnar að hann synji þeirri næstbestu áður en hann finnur þá bestu.

Gerum ráð fyrir að það séu n stúlkur í röðinni, og Karl muni synja fyrstu t þeirra og taka svo þá bestu sem kemur á eftir. Eins og áður er ljóst að Karl verður höfuðlaus ef besta stúlkan er meðal fyrstu t, svo skoðum tilfellið þegar besta stelpan er meðal þeirra n-t aftast í röðinni. Við skulum gera ráð fyrir að hún sé k-ta stúlkan í röðinni (krrtss!). Þá sést að ef næstbesta stúlkan meðal fyrstu k er ein af t fremstu (sem hann synjar) þá lifir Karl daginn af, annars ekki því hann myndi hann giftast þeirri næstbestu eða jafnvel enn fátækari stúlku. Þetta gerist með t/k líkum fyrir hverja staðsetningu k og það eru 1/n líkur á að besta stúlkan sé á þeim stað. Þar sem hann verður hálshogginn ef besta stúlkan er meðal fyrstu t, eru líkurnar á að hann lifi af summan af 1/n * t/k frá k=t+1 til k=n sem má meta að neðan með (t/n)log(n/t). Ef við diffrum þessa stærð m.t.t. t og setjum sem 0 (finnum hágildi) fáum við jöfnuna -1/n log(t/n) - (r/n)(n/r)(1/n) = 0, svo log(r/n) = -1 og því r = n / e.
Með öðrum orðum er best fyrir Karl að synja fyrstu 36.8% stelpnanna og taka svo þá fyrstu sem er betri eftir það.